مسعود رضایی بیاره
دل
بعد از آن روزی که رفتی زندگی بی حاصل است
دل نشد دیـــگر دل و افـــکار مـا پـا در گـِل است
گــاه رفتن قطــــره خونــی گـــرم از چشمم چکید
رنگ گُـــل دارد ولی تشخیص حالش مشکل است
گفت بـــا مــن نـــازک انــدیشی ، طبیبی کـــاردان
می تپد این قطره گاهی ، گاه می لرزد ، دل است
خـــــواهم آیـی در خیـــالم ، پـــردهی اشکم ولــی
بین چشمان مــن و رنـــگ خیــالت حـــائل است
گـردنت آویـزت هـــــزاران دانـــــه اشک آوردهام
گر چـــــه می دانـــم برایت تهفهای نـــاقابل است
مسعود رضایی بیاره
گُلبُن
ببین آن بُلبُــل شیــدا ، کـــه دور یــاسمن گــردد
گهی در خویش می سوزد گهی بی خویشتن گردد
از آن می ترسم از سر روسری بـردارد آن گُلبــُن
نسیم از مـوج گیسویش ،پریشان تر ز من گــردد
خوشم با یاد او گـاهی ، مرا هــر چند مـی سوزد
که خاریدن لذت دارد ، هــر آن زخمی کُـهن گردد
دل سنگ سیه سوزد ، بـر آن نــوبــاوهی عشقی
که بـر تــن رخت دامــادی ، خــداونــدا کفن گردد
زمن یاد آر اگر روزی در این گـُلشن گــذر کردی
ببینی بُلبُلـــی شــــیدا ، بـــه دورنسترن گـــردد
مسعود رضایی بیاره
لاله رو
سیه چشمان مــــن بیمـارم از تـو
سر شب تــا سحر تب دارم از تـو
نه در خواب و نه بیـداری نـگارا
رها می گــردد این افکارم از تــو
نه دست آنــــکه دستانت بــگیرم
نه پــــای آنکه دل بـردارم از تـو
چو بیماری که می خواهد بمیرد
گهی بیهوش و گه هشیارم از تو
میـان دشت سینـــه ل
مسعود رضایی بیاره
پر بسته
گــر بــاد شوم بر تو وزیــــدن نتــــوانـم
ور نـــــاله شوم در تــــو رسیدن نتـوانم
مـن آتش افتـــــــاده به پیراهن خــــویشم
بنشین بــه تمــاشا کـــه رهیـــــدن نتوانم
تا نـــوشم از آن چشم سیه جـام پیــــاپی
لب از لب پیمــانــــه بریــــــدن نتــــوانم
در بال و پرم
مسعود رضایی بیاره
آتش و آب
در نگاهت چه هیاهو چه بر انگیختن است
آتش و آب و غــزل را به هم آمیختن است
خُفت فرهـــــاد بـه شیرینی و آرام گـــرفت
بیستون تا به ابــد گــرم فـرو ریختن است
پیچش مـوی تــو و ایــن دل آشفتهی من
شور دیــوانه به دیــوانه در آویختن است
روسری را نـــگشا ، نفـــحه نیفشاند